3.0. BILATERALNA TEORIA POZNANIA.

3.01. Teoria poznania z powodu asymetrii umysłu powinna być bilateralna. Składać się powinna z teorii poznania w LPM czyli epistemologii, i z teorii poznania w PPM czyli gnozeologii.

3.1. Gnozeologia i epistemologia
3.11. Epistemologia jest teorią pracy intelektu LPM, który dąży "do zatrzymania" (gr.epi steme) wyników poznania w postaci wiedzy. Nie jest to jednak dobrze rozpoznany proces w nauce i filozofii z powodu ignorowania bilateralności umysłu.
3.12. Gnoseologia jest teorią pracy intelektu PPM, który poznaje (gr.gnozeos) w sposób przepływowy, chwilowy, i tylko to co jest aktualnie spotkane. Jest to poznanie pewne, prawdziwe i oparte na neuronowej empirii, syntezie i indukcji. Poznanie to polega na rozumieniu spotkanych obiektów naturalnych i jest poznaniem patetycznym i praktycznym.

3.2. Formuła gnozeologicznego optymizmu poznawczego.
3.21. Na podstawie analizy bilateralnej metodologii pracy umysłu można sformułować optymistyczną teorię poznania zgodnie z którą prawda ontologiczna czyli naturalna zdolność obiektów naturalnych do udostępniania informacji o swojej zawartości, jest w pełni dostępna dla ludzkiego umysłu, i może być przetworzona w adekwatną prawdę gnoseologiczną za pomocą procesów neuronowych, a następnie w prawdę epistemologiczną za pomocą metod logistycznych.
3.22. Człowiek posługując się naturalną mocą swojego umysłu może osiągnąć pełną adekwację wiedzy i rzeczywistości. Należy zatem z dużą rezerwą traktować wszelkie doktryny agnostycyzmu jako fałszywe teorie poznania dominujące obecnie w kulturze. O ile stosowanie metod logistycznych jest trudno dostępne, o tyle stosowanie metod neuronowych jest dostępne dla każdego zdrowego i trzeźwego umysłu.
3.23. Aby dojść do prawdy gnoseologicznej należy wykształcić umysł przestrzegając podstawowych bilateralnych zasad gnoseologii.

3.3. Bilateralne zasady gnoseologiczne
3.31. Zasada otwarcia. Postuluje ona bezzałożeniowy odbiór informacji napływających przez zmysły zewnętrzne i wewnętrzne do intelektów w trakcie spotkania. Wszelkie próby stosowania dostępnej wiedzy do interpretacji spotkanych obiektów naturalnych jeszcze przed ich identyfikacjš przez intelekt PPM doprowadzają do zafałszowania udostępniających się informacji.
3.32. Zasada istoty rzeczy. Postuluje ona uznawanie pierwszej abstrakcji spotkanego obiektu naturalnego jako pojęcia istoty tego obiektu. Abstrakcja ta zostaje w trakcie spotkania przywiązana i zweryfikowana ze spotkanym obiektem naturalnym jeszcze w trakcie tego spotkania i z tym oto obiektem.
3.33. Zasada istnienia rzeczy. Jedność elementów strukturalnych obiektu naturalnego ujęta w procesie identyfikacji jego istoty wskazuje na jego realne i odrębne istnienie. To istnienie jest powodem udostępniania się spotkanego obiektu naturalnego co nazywa się jego własnoącią prawdy.
3.34. Zasada praktyki. Wygenerowanie rozumienia obiektu naturalnego jest niewyraźną informacją dla woli o tym, że spotkany obiekt naturalny jest realnym dobrem naturalnym udzielającym się w trakcie spotkania. To spotkanie wywołuje spontaniczne skierowanie się woli do tego obiektu. To skierowanie z kolei generuje mowę ciała podmiotu poznającego. Nawiązuje się wówczas spotkanie jako relacja, która w przypadku osób przechodzi w relację obecności. W ten sposób poprzez praktykę człowiek kontaktuje się ze spotkanym obiektem naturalnym.
3.35. Zasada indukcji empirycznej. Na podstawie dotychczasowego doświadczenia życiowego zachodzi niewyraźna identyfikacja istnienia spotkanych obiektów naturalnych w ich wewnętrznej jedności, realności, odrębności, prawdziwości i aktualności. Te uniwersalne własności istnieniowe, do których można jeszcze dodać piękno i dobro obiektów naturalnych, pozwalają na nie mylenie ich z wytworami kultury.

KONTAKT
ratchem@chem.pl