1.0. WPROWADZENIE OD BILATERALNEJ TEORII UMYSŁU

We współczesnej kulturze filozoficznej tzn. od lat 80-tych XX w. problematykę badawczą wyznacza sam ludzki umysł jako dominujący przedmiot i cel badań. W ten sposób następuje przegrupowanie sił, a teoria umysłu powoli wypiera filozofię języka. Są dwa względy takiego stanu rzeczy: pierwszym jest przeświadczenie że nie można zrozumieć funkcjonowania języka, bez zrozumienia funkcjonowania umysłu, a drugim jest szybki rozwój nauk o mózgu i o procesach poznawczych. Obecnie istnieje kilkanaście konkurencyjnych teorii umysłu, a główni filozofowie pracujący na tym obszarze - D.C. Dennet, J.A. Fodor, J.R. Searle - przyjmują stanowisko naturalistyczne i fizykalistyczne. Prezentowana tu bilateralna teoria umysłu BTU, również ma taki charakter, choć wyraźnie nawiązuje do klasycznej filozofii realistycznej. Punktem wyjścia BTU jest metoda idealizacji wypracowana w Szkole Poznańskiej, oraz przyjęcie podstawowego założenia idealizacyjnego, które przyjmuje istnienie w mózgu dwóch typów neuronów specyficznych dla każdej z dwóch półkul mózgowych. W lewej półkuli mózgu LPM dominują neurony krótkoaksonowe, a w prawej półkuli mózgu PPM neurony długoaksonowe.

1.01. Ogólne założenia idealizacyjne

1.011. Lista ogólnych założeń idealizujących zastosowana dla wszystkich modeli bilateralnej teorii umysłu jest następująca:
1.012. Przyjęto uproszczony model anatomiczny mózgu uwzględniający: neurony (substancja szara) i ich wyspecjalizowanie, oraz komunikowanie, poprzez dendryty i aksony (substancja biała).
1.013. Działanie poznawczych władz psychicznych jest skutkiem funkcjonowania i organizacji rozproszonych ugrupowań neuronów kory mózgowej, wśród których można wyodrębnić: intelekty każdej z półkul mózgowych, pamięć i wyobraźnię, zmysł wspólny i rozumny, ośrodek decyzyjny (wola).
1.014. Działanie pożądawczych władz zmysłowych jest skutkiem funkcjonowania zorganizowanych ugrupowań neuronów w ośrodkach podkorowych wśród których można wyodrębnić: ośrodki bezpieczeństwa, emocyjny i pamięci bieżącej.
1.015. Źródłem informacji przetwarzanych przez władze umysłowe jest realny, aktualny obiekt naturalny nie będący wytworem kultury, który udostępnia się zmysłom zewnętrznym, przekazując im wystarczający zakres informacji potrzebny do jego identyfikacji czyli określenia tego że jest i czym jest.

1.1. MODEL M1 CZYNNOŚĆ MODELUJĄCA: - BILATERALIZACJA

1.11. Pierwszy model M1 bilateralnej teorii umysłu dotyczy anatomicznej bilateralizacji mózgowia, która jest podstawą cechą funkcjonalną umysłowych funkcji psychicznych.
1.12. W modelu tym przyjęto następujące szczegółowe założenia idealizacyjne: (M2) izolację półkul mózgowych (intelektów), (M3) abstrahowanie od funkcjonowania poznawczych zmysłów wewnętrznych, (M4) abstrahowanie od funkcjonowania ośrodków mowy, (M5) abstrahowanie od funkcjonowania ośrodków podkorowych, (M6) abstrahowanie od działania ośrodków decyzyjnych, (M7) abstrahowanie od wpływu intelektów na organy zewnętrzne i wewnętrzne ciała człowieka. Założenia te usuwane będą w kolejnych modelach.
1.13. W ramach ogólnych założeń dla modelu pierwszego i modeli następnych sprowadzono szczegóły anatomiczne mózgowia do następujących:
1.131. Neurony w poszczególnych obszarach kory mózgowej spełniają różne funkcje, co powoduje ich wyspecjalizowanie.
1.132. Neuron dysponuje dwoma rodzajami wypustek, z których jedna wysyła informację z neuronu na zewnątrz i jest nią akson. Drugi rodzaj to dendryty, które otrzymują informację z zewnątrz do neuronu.
1.133. Akson może przekazać informację wielu neuronom poprzez swoje liczne odgałęzienia. 1.24.Każdy neuron posiada jeden akson i wiele dendrytów.
1.135. Aksony mogą mieć różną długość.
1.14. Najnowsze dane naukowe dotyczące mózgu pozwalają na sformułowanie kilku tez dotyczących kory mózgowej w poszczególnych półkulach mózgu:
1.141. Kora mózgowa lewej półkuli mózgu (LPM) ma większą ilość neuronów (substancji szarej) i mniejszą ilość aksonów (substancji białej) w stosunku do prawej półkuli mózgu (PPM).
1.142. Aksony w lewej półkuli są krótsze, co powoduje że łączą one neurony tylko w najbliższej sąsiadującej okolicy kory mózgowej. Wpływa to na specjalizowanie się neuronów LPM w poszczególnych obszarach jej kory i analityczny charakter ich funkcjonowania.
1.144. Kora mózgowa prawej półkuli mózgu PPM dysponuje cieńszą warstwą substancji szarej czyli mniejszą ilością neuronów, ale posiada za to więcej substancji białej czyli aksonów. 1.35.Aksony w prawej półkuli są dłuższe i bardziej rozbudowane, a tym samym łączą ze sobą neurony znacznie od siebie oddalone. Ten sposób łączenia się ze sobą neuronów znacznie od siebie oddalonych a więc spełniających różne funkcje powoduje, że PPM posiada zdolność ujmowania informacji w sposób syntetyczny charakteryzujący się scalaniem różnorodnych rodzajów danych.
1.146. PPM nie posiada zatem ugrupowań wąsko wyspecjalizowanych neuronów, które tak jak w LPM analitycznie ujmują poszczególne informacje, ale całościowo w sposób holistyczny ujmują cały zasób dostępnych informacji.
1.15. Powyższe tezy umożliwiają postawienie kilku hipotez idealizacyjnych.
1.151. Zróżnicowanie półkul mózgowych ma zasadnicze znaczenie dla pracy intelektów, które nimi zarządzają. Prawa półkula ujmuje informacje całościowo i syntetycznie, daje całościowy obraz informacji bez ujmowania szczegółów. Lewa półkula analizuje szczegóły przetwarzając informacje za pomocą wyspecjalizowanych ugrupowań neuronów.
1.152. Treścią pierwszej hipotezy idealizacyjnej jest zatem twierdzenie bilateralne, że pracą dwóch półkul mózgowych zarządzają dwa intelekty: intelekt syntetyczny i intelekt analityczny. W poszczególnych półkulach mózgu powstają dwa odrębne obrazy rzeczywistości zewnętrznej - jeden całościowy, drugi szczegółowy.

1.2. MODEL M2 CZYNNOŚĆ MODELUJĄCA: DYWERSYFIKACJA

1.21. Drugi model dotyczy dywersyfikacji poznania jaka dokonuje się w ramach anatomicznej bilateralizacji mózgu.
1.211. Z listy założeń idealizacyjnych modelu pierwszego usuwa się w modelu drugim założenie izolacji półkul mózgowych.
1.212. Obydwie półkule połączone są tzw. spoidłem wielkim (ciałem modzelowatym) i przekazują sobie wzajemnie i nieustannie informacje.
1.213. Usunięcie tego założenia umożliwia wprowadzenie hipotezy idealizacyjnej uwzględniającej wzajemną współpracę półkul i intelektów które nimi zarządzają.
1.22. Powoduje to konieczność naniesienia poprawek ramach modelu pierwszego.
1.221. Bilateralna budowa mózgowia wpływa na wykształcenie się dwóch funkcji intelektualnych analitycznej i syntetycznej.
1.222. Syntetyczne ujmowanie informacji generuje ich rozumienie. Na podstawie wygenerowanych przez intelekt PPM rozumień dochodzi do ich udostępniania dla intelektu PPM.
1.223. Wzajemna komunikacja intelektów powoduje analizę syntetycznych rozumień generowanych w PPM przez analityczną LPM. W ten sposób treści syntetycznych rozumień PPM stają się podstawą procesu analizy dokonywanej przez intelekt analityczny LPM.
1.224. Analiza jest to aktywny w stosunku do PPM proces intelektu analitycznego LPM, który polega na wybieraniu z syntetycznego intelektu PPM i jego rozumień różnorodnych treści i ujmowaniu ich za pomocą produkcji pojęć i wiedzy.
1.225. Metodą tu zastosowaną przez LPM jest abstrahowanie, czyli odrywanie treści od konkretnych rozumień generowanych w procesie poznania niewyraźnego (rozumienia).
1.226. Rozumienie PPM nie jest procesem abstrakcyjnym - jest identyfikacją spotkanego konkretnego bytu jednostkowego. Jest to poznanie konkretystyczne, ale i indukcyjne zarazem, gdyż jest przechodzeniem od konkretu do syntetycznego jego ujęcia ale z zachowaniem więzi z tym konkretem.
1.227. Rozumienie generowane przez PPM staje się podstawą wytwarzania abstrakcyjnych pojęć w LPM.
1.23. Druga hipoteza idealizacyjna polega na przyjęciu dywersyfikacji poznawczej opartej na bilateralności anatomicznej.
1.231. Widzimy zatem że prawa półkula pracuje w sposób bierny, generując rozumienia konkretnego bytu jednostkowego, a lewa półkula pracuje w sposób czynny wydobywając z prawej przez abstrahowanie potrzebne informacje do wytwarzania pojęć.
1.232. Bilateralność anatomiczna powoduje dywersyfikację funkcjonalną, zgodnie z którą każda z półkul mózgowych ma odmienny sposób przetwarzania informacji.
1.2321. W prawej półkuli funkcjonuje intelekt generujący rozumienie otrzymanych informacji, w sposób jak najbardziej konkretny.
1.2322. W lewej półkuli funkcjonuje intelektu wybierającej z rozumień abstrakcyjnych treści, które stają się podstawą tworzenia pojęć.

1.3. MODEL M3 CZYNNOŚĆ MODELUJĄCA: STRUKTURALIZACJA

1.31. Trzeci model ujmuje funkcjonowanie w mózgu struktury poznawczych zmysłów wewnętrznych.
1.311. Polega on na usunięciu założenia idealizacyjnego, uznającego że intelekty wykonują swoją pracę operując na danych pochodzących bezpośrednio ze zmysłów zewnętrznych. Po usunięciu tego założenia przyjmuje się, że podstawą pracy intelektów są informacje przetworzone już przez zmysły wewnętrzne.
1.312. Powoduje to konieczność naniesienia poprawek do modelu drugiego i wysunięcia kolejnej hipotezy idealizacyjnej.
1.313. Uwzględnia się tu funkcjonowanie pamięci i wyobraźni w płatach czołowych, zmysłu wspólnego w korze asocjacyjnej, oraz zmysłu rozumnego jako zmysłowej władzy łączenia w ośrodkach mowy.
1.321. Zmysł wspólny dysponujący korą asocjacyjną w LPM scala odebrany przez zmysły zewnętrzne materiał poznawczy przekazany przez udostępniający się w czasie spotkania obiekt naturalny.
1.322. To scalenie dokonujące się w LPM polega na specyfikacji wrażeń ze względu na ich treść, która jest analitycznym ich wyszczególnieniem.
1.323. Pamięć LPM jest zmysłem wewnętrznym dokonującym zapisu wyselekcjonowanych wrażeń o podobnych treściach w tych samych obszarach kory mózgowej. Jednocześnie łączy ona tworzone aktualnie wyobrażenia z wyobrażeniami podobnymi zapisanymi już w pamięci.
1.331. Zmysł wspólny dysponujący korą asocjacyjną w PPM scala odebrany przez zmysły zewnętrzne materiał poznawczy. Ale na terenie prawej półkuli scalenie to ma inny charakter.
1.3311. Zgodnie z budową anatomiczną PPM jest ono syntetyczne - obejmuje informacje pozwalające na detekcję istnienia i istotnych treści wyznaczających spotkany i udostępniający się obiekt zewnętrzny.
1.3312. To scalenie pomija znaczną ilość nieistotnych szczegółów, co umożliwi następnie identyfikację i rozumienie przez intelekt PPM obiektów zewnętrznych. Ten sposób asocjacji informacji jest też spowodowany mniejszą ilością neuronów korowych w obszarze PPM.
1.332. Pamięć w PPM zapisuje informacje w sposób syntetyczny polegającym na wzajemnym powiązaniu poszczególnych informacji. Pozwala to na szybką identyfikację tego co jest i czym jest obiekt zewnętrzny. Tylko takie syntetyczne wyobrażenie i jego asocjowany zapis pozwala intelektowi PPM zidentyfikować istnienie i istotę obiektu zewnętrznego, które są podstawą generowania jego rozumienia.
1.341. Intelekt LPM tworzy wiedzę wydobywając z intelektu PPM wygenerowane przez niego rozumienia obiektu naturalnego, i tworzy sobie jego obraz nazywany pojęciem.
1.342. Ten obraz intelektualny zmysł myślący łączy z obrazami zawartymi w pamięci i zapisanymi w niej przez wyobraźnię.
1.351. Powyższe tezy pozwalają sformułować trzecią hipotezę idealizacyjną uwzględniającą współpracę poznawczych zmysłów wewnętrznych z intelektem PPM i intelektem LPM.
1.352. Treścią tej hipotezy jest uwzględnienie zdywersyfikowanego sposobu funkcjonowania zmysłów wewnętrznych w ich współdziałaniu z intelektem w LPM i intelektem w PPM.
1.353. W LPM wytwarzają one wyspecyfikowaną zmysłową postać informacji, nasyconą dużą zawartością szczegółów, które towarzysząc intelektualnemu abstrahowaniu rozumień wspomagają produkcję pojęć gatunkowych i rodzajowych.
1.354. W PPM zmysły wewnętrzne wytwarzają zasocjowaną postać informacji pozbawioną wielu nieistotnych szczegółów nie mających wpływu na efektywne ujmowanie istnienia i istoty oraz wzajemnych relacji obiektów zewnętrznych.
1.355. Te syntetycznie przygotowane informacje stają się w intelekcie PPM podstawą szybkiej i niezawodnej identyfikacji obiektów zewnętrznych, a także wygenerowania ich rozumień udostępnianych następnie dla intelektu LPM, który dzięki nim ma pełną orientację w otoczeniu.
1.356. W PPM pamięć i wyobraźnia nie są obciążone analizą szczegółowych informacji o obiektach świata zewnętrznego, ale zawierają istotne informacje o ich treści i zależnościach jakie je łączą. Osiągają przez to bardzo duży potencjał twórczy polegający na kreacji zdarzeń, które nie miały jeszcze miejsca, a które są przewidywaniem przyszłości. Ten potencjał nazywany jest wyobraźnią twórczą.

1.4. MODEL M4 CZYNNOŚĆ MODELUJĄCA: LINGWIZACJA

1.41. Model czwarty dotyczy funkcjonowania ośrodków mowy, którymi są pola Broki i Wernickiego znajdujące się w LPM.
1.411. Model ten polega na usunięciu kolejnego założenia idealizacyjnego abstrahującego od funkcjonowania w korze mózgowej ośrodków mowy.
1.412. Uwzględnienie poprawek zastosowanych w modelu czwartym znacznie modyfikuje obraz funkcjonowania i umysłu przedstawionym w modelu trzecim, przybliżając go znacznie do stanu rzeczywistego.
1.42. Ośrodkami mowy dysponuje zmysł myślący, którego głównym zadaniem jest łączenie danych zmysłowych z pojęciami i znakami językowymi.
1.421. Zmysł myślący łącząc pojęcia ze znakami językowymi zapisanymi w ośrodkach mowy występującymi w postaci słów, umożliwia identyfikację poszczególnych pojęć i ich zapisywanie w pamięci w postaci wiedzy.
1.422. Język wyraża wiedzę poprzez tworzenie mowy zgodnie z wpływem na intelekt LPM kultury (rozumienie mowy). W ten sposób tworzona jest na terenie LPM mowa wewnętrzna i zewnętrzna.
1.423. Język umożliwia łączenie pojęć w sądy, sądy w zdania, zdania w rozumowania, i wyrażanie tego w mowie zewnętrznej.
1.43. Hipoteza idealizacyjna czwartego modelu precyzuje z jednej strony koncepcję poznania analitycznego i szczegółowego, które jest nie tylko poznaniem abstrakcyjnym selekcjonującym wybraną własność w celu jej dokładnego poznania, ale dającego podstawy do poznania teoretycznego polegającego na budowaniu teorii na podstawie sądów, zdań i rozumowań.
1.431. Poznanie abstrakcyjne i teoretyczne jest zatem poznaniem wyraźnym opartym o funkcjonowanie ośrodków mowy, których głównym dysponentem jest zmysł myślący.
1.432. Ośrodki mowy należy zaliczyć do zmysłów wewnętrznych poznawczych. Ich funkcją jest wytwarzanie i rozumienie mowy wewnętrznej i zewnętrznej.
1.44. Z drugiej strony hipoteza ta precyzuje koncepcję intelektualnego poznania niewyraźnego, opartego o rozumienia. Jest to już nie tylko poznanie pozajęzykowe, wyprzedzające wytwarzanie mowy wewnętrznej i zewnętrznej, generowane w intelekcie zarządzającym PPM, ale jest to także poznanie praktyczne powstające w bezpośrednim kontakcie ze spotkanym obiektem naturalnym.
1.441. To przede wszystkim ze względu na przedjęzykowy charakter nazwane ono zostało poznaniem niewyraźnym.
1.442. W ramach PPM poznanie niewyraźne generuje syntetyczne i praktyczne, oraz przed refleksyjne rozumienie rzeczywistości, które jako nie obciążone obsługą ośrodków mowy daje szybką orientację w otoczeniu.
1.443. Praca intelektu korzysta przy tym z danych szczegółowych zarejestrowanych przez intelekt analityczny w LPM.
1.45. Należy zatem zmienić dotychczasowe waloryzowanie intelektu LPM przyznające mu dominującą rolę w pracy umysłu człowieka. LPM jest rzeczywiście dominującą, ale jest to spowodowane koniecznością obsługi językowej wszelkich procesów życiowych dokonywanych w kulturze opartej przecież na języku. Dominującą władzą poznawczą człowieka jest zatem intelekt zarządzający PPM. Dzięki niemu człowiek jest na bieżąco zorientowany o stanie swojego otoczenia zewnętrznego.

1.5. MODEL M5 CZYNNOŚĆ MODELUJĄCA: LIMBIZACJA

1.51. Model piąty dotyczy funkcjonowania podkorowych zmysłów wewnętrznych: pamięci bieżącej, emocji, uczuć, identyfikacji i ostrzegania.
1.511. Zostaje tu uchylone założenie idealizacyjne abstrahujące od funkcjonowania układu limbicznego w mózgu i jego związków ze sferą korowo - umysłową.
1.512. Ośrodki podkorowe są nieustannie połączone z ośrodkami korowymi.
1.513. Są one pierwszymi odbiorcami informacji otrzymanymi przez zmysły zewnętrzne.
1.52. Podstawowy dla wszystkich organizmów jest detektor identyfikacji i ostrzegania o niebezpieczeństwie i zagrożeniu, który u człowieka jest zlokalizowany w jądrze ogoniastym.
1.521. Jądro ogoniaste ma bezpośrednie połączenie z korą ruchową, co umożliwia natychmiastową reakcję na zagrożenie - jeszcze przed jej uświadomieniem w mowie wewnętrznej.
1.522. Po pierwszej reakcji, kontrolę przejmuje intelekt LPM wykorzystujący rozumienie aktualnej sytuacji zawarte w intelekcie PPM.
1.53. Identyfikacja emocjonalna każdej informacji otrzymanej w trakcie spotkania z obiektem zewnętrznym jest dokonywana przez ośrodek emocyjny zlokalizowany w jądrze migdałowatym w podwzgórzu.
1.531. Dysponuje on trzema emocjami pierwotnymi: miłością, gniewem i odrazą, których różne kompilacje natężeń tworzą bogaty świat reakcji emocjonalnych, a w połączeniu z ośrodkami korowymi bogaty świat reakcji uczuciowych.
1.54. Pamięć bieżąca - sięgająca do trzech lat wstecz - zlokalizowana jest w hipokampie, który zarejestrowane bieżące wydarzenia przesyła nieustannie do pamięci trwałej w korze mózgowej. 5.41.Ten proces przesyłania i zapisywania informacji ma swoje odzwierciedlenie w czasie snu. 5.5.Hipoteza idealizacyjna piątego modelu precyzuje dotychczasowe modele w zakresie komponentu emocjonalno - uczuciowego działania intelektów i zmysłów wewnętrznych.
1.551. Ośrodek emocyjny odgrywa istotną rolę w procesie identyfikacji spotykanych istot naturalnych. Identyfikacja ta ma charakter bilateralny. Jak wiemy z pierwszych dwóch modeli w LPM jest ona szczegółowa, analityczna, dotyczy tożsamości poszczególnych spotkanych istot naturalnych, a w PPM jest ona holistyczna umożliwiająca rozumienie i orientację w trakcie spotkania.
1.552. Po każdorazowej identyfikacji korowej informacja taka poddawana jest ocenie emocjonalnej, która ma decydujący wpływ na przebieg spotkania i treść relacji z otoczeniem.
1.553. Połączenie treści wyobrażeń z emocjami jest początkiem fascynacji istotami naturalnymi a także wytworami kultury.
1.554. Połączenie rozumień generowanych w trakcie spotkania z ośrodkiem emocyjnym jest źródłem uczuć.
1.555. Połączenie zrozumień wytwarzanych w mowie wewnętrznej może być źródłem uczuć wyższych będących podstawą odczuwania wartości.
1.556. Komponent emocjonalno - uczuciowy jest podstawą funkcjonowania woli. Każda decyzja - aby była możliwa - wymaga komponentu emocjonalnego oceniającego, bez którego nie powstaje rozumienie - motyw prawdziwej decyzji.
1.557. Model piąty ukazuje emocje towarzyszące wszystkim procesom korowym jako komponent energetyzujący dla wszystkich procesów umysłowych i zmysłowych.

1.6. MODEL M6 CZYNNOŚĆ MODELUJĄCA: WOLUNTARYZACJA

1.61. Model szósty dotyczy funkcjonowania woli - umysłowej władzy pożądawczej.
1.611. Zostaje tu uchylone założenie idealizacyjne abstrahujące od funkcjonowania umysłowego ośrodka decyzyjnego jakim jest wola.
1.612. Polem odpowiedzialnym za podejmowanie decyzji w korze mózgowej jest kora przedczołowa.
1.613. W związku z uchyleniem powyższego założenia należy nanieść poprawkę do modelu piątego i wszystkich poprzednich.
1.62. Wygenerowane przez intelekt w PPM rozumienia obiektów naturalnych stają się powodem skłaniającym wolę człowieka do skierowania go do udostępniającego się w trakcie spotkania obiektu zewnętrznego.
1.621. W ten sposób intelekt PPM ukazuje woli skutki oddziaływania udostępniającego się obiektu jako dobra.
1.622. Odbiór obiektu naturalnego jako dobra wyznacza postępowanie.
1.623. Wola akceptując wpływ obiektu naturalnego jako dobra podmiotuje decyzję i postępowanie.
1.624. Powyższe zachowanie intelektu i woli wyprzedzają powstanie mowy wewnętrznej i wiedzy, i dokonuje się na terenie poznania niewyraźnego w PPM. Mamy tu do czynienia z pozawerbalnym sposobem informowania woli przez intelekt PPM.
1.625. Rozumienie identyfikowane w sposób abstrakcyjny poprzednich modelach jest tu konkretyzowane jako intelektualny powód, który skierowuje wolę człowieka do spotkanego obiektu naturalnego, i kontaktuje człowieka z nim w trakcie spotkania.
1.63. Hipoteza idealizacyjna piątego modelu formułuje zatem w pierwszej kolejności zasadę pierwotności rozumień i zachowań dokonywanych w obszarze poznania niewyraźnego, które wyprzedza uświadomienia w obszarze mowy wewnętrznej i zewnętrznej.
1.631. W drugiej kolejności jednak ujmuje współdziałanie z ośrodkiem decyzyjnym LPM co wynika z modelu pierwszego o bilateralności umysłu.
1.632. Postuluje on istotne znaczenie także lewopółkulowego obszaru decyzyjnego ściśle współdziałającego z ośrodkiem prawopólkulowym.
1.633. Kora przedczołowa LPM staje się źródłem decyzji opartych na uświadomieniach z terenu mowy wewnętrznej.
1.634. Decyzje takie wymagają zastanowienia i analizy (LPM) i każdorazowego rozumienia sytuacji (PPM).
1.635. Często decyzje podejmowane w trakcie spotkania (PPM), obciążonego nieraz intensywnym używaniem ośrodków mowy (LPM) nie zawsze są uzgodnione z ośrodkiem decyzyjnym LPM.
1.6351. Takie decyzje wywołują niepokój, wynikający z ich małej racjonalności i zbyt szybkiego podejmowania - nie uwzględniającego analizy sytuacji, której można dokonać tuż po spotkaniu. 6.352.Intensywne używanie ośrodków mowy w trakcie spotkania zakłóca wówczas w znacznym stopniu komunikację międzypółkulową co nie sprzyja uzgadnianiu decyzji między ośrodkami decyzyjnymi obydwu półkul.

1.7. MODEL M7 CZYNNOŚĆ MODELUJĄCA: AUTONOMIZACJA

1.71. Model siódmy dotyczy wpływu władz umysłowych na organy zewnętrzne poprzez obwodowy układ nerwowy, i na organy wewnętrzne poprzez układ autonomiczny.
1.712. Usunięte zostaje tu założenie abstrahowania od wpływu umysłu na organy zewnętrzne i wewnętrzne ciała człowieka.
1.713. Należy zatem do poprzednich modeli wprowadzić poprawki wynikające z faktu generowania mowy ciała dla całej zawartości istotowej człowieka.
1.72. Wola motywowana przez rozumienia skierowuje człowieka do spotkanych obiektów naturalnych.
1.721. Człowiek kierujący się do nich czyni to całą swoją zawartością istotową - dla której wygenerowana zostaje mowa ciała - zawierająca odpowiednią pozycję ciała, gestykulację, miny twarzy, ruchy, czynności.
1.722. Mowie ciała towarzyszy wzmożona praca wszystkich władz poznawczych i pożądawczych mających na celu pełne przechwycenie wszelkich informacji udostępnianych przez obiekt spotkany.
1.723. W trakcie spotkania następuje pełna konkretyzacja rozumień, synteza analiz, praktycyzacja teorii wytwarzanych na temat spotkanego obiektu naturalnego. Wytwarzane jako wynik uświadomień przez intelekt LPM abstrakcje, analizy i teorie ubrane w postaci pojęć w formę językową zostają zkonkretyzowane, zsyntezowane z praktyczną rzeczywistością spotkania z obiektem naturalnym.
1.73. Hipoteza idealizacyjna siódmego modelu formułuje zatem zasadę generowania mowy ciała i udostępniania się człowieka otoczeniu zewnętrznemu za jej pośrednictwem. Tej mowie ciała towarzyszy adekwacja prawdziwościowa poznania abstrakcyjno-konkretystycznego, analityczno-syntetycznego, teoretyczno-praktycznego ze spotkanym obiektem naturalnym.
1.74. Uwzględnienie wpływu władz umysłowych na organy wewnętrzne człowieka poprzez układ autonomiczny jest kolejną istotną poprawką modelu siódmego do poprzednich modeli.
1.741. Wprowadza on stan harmonii wewnętrznej i zewnętrznej w człowieku objawiającej się głównie w stanie zdrowia.
1.742. Stan harmonii istotowej człowieka jest możliwy przy pełnym współdziałaniu intelektów i woli. Jest to stan umysłu uważany za cel filozofii nazywany mądrością.
1.743. Mądrość jest kierowaniem się w życiu informacjami otrzymywanymi od obiektów naturalnych, którymi są substancje chemiczne, rośliny, zwierzęta i ludzie.
1.7431. Jest to jednak mądrość wzbogacona o wiedzę o skutkach wiązania się ze spotkanym obiektem naturalnym, jednak nie wiedzę abstrakcyjną ale skonkretyzowaną, nie analityczną ale zsyntezowaną, nie teoretyczną ale zpraktycyzowaną w trakcie spotkania.
1.7432. Wymaga ona harmonijnego współdziałania wszystkich władz umysłowych: intelektów i woli, mowy wewnętrznej i zewnętrznej, oraz mowy ciała.
1.75. Hipoteza idealizacyjna modelu siódmego wprowadza zatem harmonię władz umysłowych człowieka opartą na otwarciu na informacje docierające do nich od obiektów naturalnych, a nie tylko na wiedzę otrzymaną z kultury.
1.751. Takie otwarcie na informacje jest eliminacją fałszu obecnego w kulturze.
1.752. W modelu siódmym mamy pełną współpracę władz umysłowych w zakresie nadzorowania i zaopatrywania neuronowego wszystkich elementów strukturalnych wewnętrznych i zewnętrznych istoty człowieka.
1.754. Każdy przypadek przyjmowania fałszu i zła może spowodować dysharmonię wewnętrzną władz umysłowych, rozstrój zdrowia, oraz zapoczątkować chorobę.
1.755. Proces leczenia to zawsze powrót do prawdy pochodzącej od obiektów naturalnych.

1.8. AM8 APROKSYMACJA REALISTYCZNA

1.81. Niniejsza aproksymacja jest wąsko zakresowa. Dotyczy ona tylko odniesień człowieka do otoczenia naturalnego zgodnie z tezą 0.14 ogólnych założeń idealizacyjnych przytoczonych na początku.
1.811.
Na podstawie pierwszych czterech modeli można powiedzieć, że proces poznania umysłowego u człowieka polega na wyprodukowaniu w LPM mowy wewnętrznej, która jest uświadomieniem treści intelektualnego poznania niewyraźnego wygenerowanego w PPM w postaci rozumień.
1.82. Widzimy zatem, że w LPM dokonuje się cały proces wytwarzania wiedzy: produkcji pojęć, nazw, sądów, zdań, rozumowań, a następnie mowy zewnętrznej. Analiza jest tu aktywnym procesem intelektu LPM (analitycznego), który polega na wybieraniu z intelektu PPM (syntetycznego) i jego rozumień różnorodnych treści i uświadamianiu ich w mowie wewnętrznej za pomocą produkcji pojęć i wiedzy.
1.83. Metodą zastosowaną przez intelekt LPM jest abstrahowanie, czyli odrywanie szczegółowej cechy od konkretnej rzeczywistości ujmowanej w procesie rozumienia.
1.831. Rozumienie nie jest procesem abstrakcyjnym - jest identyfikacją spotkanej konkretnej istoty naturalnej.
1.832. Rozumienie jest poznaniem syntetycznym, konkretystycznym i praktycznym w ścisłym powiązaniu ze spotkanym obiektem naturalnym.
1.84. Poznanie wyraźne jest poznaniem abstrakcyjnym, analitycznym i teoretycznym - bez bezpośredniego kontaktu z obiektem naturalnym. Źródłem informacji w poznaniu wyraźnym są rozumienia wygenerowane w PPM oraz dane zmysłowe zawarte w LPM.
1.841. Poznanie niewyraźne dokonuje się poza ośrodkami wytwarzania mowy wewnętrznej i zewnętrznej, co spowodowane jest tym, że w prawej półkuli nie ma ośrodków mowy.
1.842. Rozumienie wspomagane jest przez lewą półkulę mózgu ujmującą szczegółową treść informacji zawartą w wyspecjalizowanych ośrodkach LPM. Jest ona komunikowana do PPM przez spoidło wielkie.
1.843. Człowiek poznaje zatem z jednej strony (LPM) w sposób abstrakcyjny i wyraźny, analityczny i szczegółowy, oraz teoretyczny kontemplując obiekt poznawany w jego istotnych elementach charakterystycznych.
1.8431. Poznanie abstrakcyjne, analityczne i teoretyczne może odbywać się bez kontaktu z obiektem naturalnym, i zazwyczaj wówczas jest ono bardziej owocne poznawczo.
1.844. Człowiek poznaje z drugiej strony (PPM) w sposób konkretny i niewyraźny, syntetyczny ale i powierzchowny, oraz praktyczny utrzymując bezpośredni kontakt ze spotkanym obiektem naturalnym.
1.845. W czasie spotkania z istotą naturalną intelekt LPM formułuje przekaz w mowie zewnętrznej w sposób abstrakcyjny, analityczny i teoretyczny, a jednocześnie intelekt PPM identyfikuje ją całkowicie konkretnie, syntetycznie i praktycznie w poznaniu niewyraźnym.
1.85. W modelu piątym uwzględniono działania układu limbicznego w którym dokonuje się z jednej strony emocjonalna ocena wszystkich dopływających informacji do władz poznawczych, a z drugiej detekcja istnienia, która w sposób istotny wpływa na sposób jego identyfikacji rozumowej.
1.851. Ma ona duże znaczenie jako istotowa ochrona przed zagrożeniami zewnętrznymi, a także jako podstawowy składnik identyfikacji tego co jest i czym jest w trakcie spotkania.
1.86. Ostani model wprowadzają wyższe czynności umysłowe: generowanie mowy ciała i mądrości opartej już na całkowicie harmonijnym ujęciu bilateralności człowieka wykorzystującym jednocześnie abstrakcję i konkretyzację, analizę i syntezę, teorie i praktykę.
1.87. Struktura bilateralnej teorii umysłu jest próbą zastosowania od dawna stosowanej zasady metodologicznej abstrakcji i stopniowej konkretyzacji nazywanej także metodą idealizacji. Zasada ta zyskuje nowe wzmocnienie w postaci bilateralnej teorii umysłu.
1.871. Teoria ta jest układem modeli z których pierwszy - najbardziej abstrakcyjny - o bilateralnym charakterze umysłu jest stopniowo konkretyzowany za pomocą sześciostopniowego zespołu modeli ujmujących coraz więcej szczegółów mających wpływ na pracę umysłu. W ten sposób teoria ta jest ciągiem modeli, a więc zespołów hipotez idealizacyjnych o jednakowym poziomie abstrakcji - wyposażonych w tę samą listę założeń idealizacyjnych.
1.872. Teoria ta rozpoczyna się więc od bilateralnego modelu umysłu (model M1), którego hipotezy idealizacyjne wyposażone są w listę założeń idealizujących.
1.873. W modelu drugim zostaje poniechane jedno z tych założeń idealizacyjnych - będące konkretyzacją modelu pierwszego: bilateralny intelekt poznaje sposób zdywersyfikowany. W ten sposób do formuł bilateralnych z modelu M1 wprowadza się poprawki ze względu na dywersyfikację poznawczą pracy intelektów.
1.874. Uzyskuje się w ten sposób mniej abstrakcyjny, a bardziej realistyczny model umysłu (model M2), uwzględniający jednocześnie bilateralizację i dywersyfikację pracy mózgu.
1.875. Konkretyzację hipotez dwóch pierwszych modeli uzyskano poprzez usuwanie kolejnych założeń idealizacyjnych.
1.876. W następnych modelach uwzględniono funkcjonowanie zmysłów wewnętrznych poznawczych M3, ośrodków mowy M4, oraz zmysłów pożądawczych (podkorowych - model M5). W kolejnych modelach uwzględniono wzajemną interakcję umysłowych władz psychicznych. Uzyskano w ten sposób model M7, o którym można sądzić, że jest już dostatecznie bliski faktom empirycznym w zakresie funkcjonowania umysłu człowieka. Można wówczas przyjąć, że jego aproksymacja AM7 jest prawdopodobna.
1.877. Struktura bilateralna teorii umysłu ma zatem następującą postać M1, M2, M3, M4, M5, M6, M7, AM8, gdzie pierwszy model jest najbardziej wyidealizowany, kolejne są jego konkretyzacjami aż do ostatniego najbardziej zkonkretyzowanego M7. Ostatni model jest z kolei aproksymowany w postaci modelu realistycznego AM8 , a więc odnoszony z zadanym przybliżeniem do rzeczywistości ludzkiej.

KONTAKT
ratchem@chem.pl