2.0. CZĘŚĆ DRUGA - METODOLOGIA BILATERALNA PRACY UMYSŁOWEJ

2.01. We współczesnej kulturze filozoficznej problematykę teoriopoznawczą powinien wyznaczać sam ludzki umysł jako przedmiot filozofii umysłu. Prezentowana tu w ramach projektu badawczego bilateralna koncepcja umysłu, wymaga dalszej konkretyzacji w zakresie metodologii pracy umysłowej ze szczególnym uwzględnieniem funkcjonowania intelektu PPM, który pomijany jest we współczesnej kulturze filozoficznej. W związku z nowością tej problematyki i trudnością ujęcia poszczególnych zagadnień przydatnym okazało się nawiązanie do klasycznej filozofii realistycznej Arystotelesa, który uwzględniał bilateralność ludzkiego poznania poprzez swoje słynne antynomie: teorii i praktyki, tworzenia i doznawania (poiezis i pathezis), syntezy i analizy (synthezis i analyzis).

2.02. Ogólnym założeniem idealizacyjnym zastosowanym dla wszystkich zamieszczonych tu tez bilateralnych jest założenie przyjmujące że źródłem informacji przetwarzanych przez władze umysłowe jest realny obiekt naturalny nie będący wytworem kultury, który udostępnia się zmysłom zewnętrznym, przekazując im wystarczający zakres informacji potrzebny do jego intelektualnej identyfikacji czyli określenia tego że jest i czym jest.

2.1. ANALIZA I SYNTEZA

2.11. Podstawowe zróżnicowanie pracy intelektów, polega na ujmowaniu z jednej strony przez intelekt PPM informacji całościowo, co daje syntetyczny obraz docierających informacji bez ujmowania szczegółów, a z drugiej strony na ujmowaniu przez intelekt LPM szczegółów docierających informacji, co daje analityczny i zdyslokowany obraz informacji.
2.111. Analityczna dyslokacja informacji LPM dokonuje się w sposób neuronowy i polega nie tylko na selektywnym odbiorze wyznaczonym przez rodzaj receptorów, ale przede wszystkim na analizie treści informacji i rozmieszczaniu ich w korze na zasadzie podobieństwa.
2.112.Podobnie syntetyczne przetwarzanie danych zmysłoych w PPM dokonuje się w sposób neuronowy i doprowadza do całościowego ujęcia napływających informacji.
2.12. Neuronowy sposób analizy i syntezy w obydwu półkulach mózgowych polega na niezależnym od świadomych procesów myślowych (mowy wewnętrznej) funkcjonowaniu anatomicznego fundamentu neuronowego. Te dwa sposoby przetwarzania informacji są podstawą wspomagania i organizowania funkcji intelektualnych umysłu ludzkiego. Polega ona na pośredniczeniu na szlaku informacyjnym od zmysłów zewnętrznych do intelektów. W LPM generowana jest postać sensybilna informacji, a w PPM generowana jest postać inteligibilna.
2.121. Inteligibilna postać informacji - jako zsyntezowana - pozwala na wygenerowanie przez intelekt PPM rozumienia, które jest identyfikacją obiektów naturalnych udostępniających informacje o swojej zawartości. Syntetyczne rozumienia nie są wytwarzane w logicznych operacjach myślowych, ale są rodzone (łac. generatio) w operacjach neuronowych.
2.122.Sensybilna postać informacji pozwala na wytwarzanie pojęć w procesie adaptacji rozumień przez intelekt LPM.
2.13. Na poziomie logistycznym w intelekcie LPM analiza i synteza wspomagana jest przez neuronową analizę i syntezę dokonywaną na poziomie anatomicznym. W ten sposób metody te współistnieją w umyśle na poziomie neuronowym i logistycznym.
2.131. Neuronową metodą pracy syntetycznego intelektu w PPM okazała się zasada niesprzeczności Arystotelesa, która przez ponad 20 wieków uchodziła za niedowodliwy i ostateczny fundament myślenia ludzkiego.
2.132. Ma ona swoją wersję ontologiczną, logiczną i psychologiczną. Ontologiczna dotyczyła realnych obiektów naturalnych, logiczna dotyczyła ludzkiego myślenia, psychologiczna dotyczyła niesprzeczności rozumień generowanych przez intelekt w PPM i ich uświadomień w postaci przekonań.
2.133. Analiza logistyczna tej zasady na gruncie logiki współczesnej wykazała jej syntetyczny charakter logistyczny wynikający z jedenastu podstawowych zasad logiki symbolicznej, oraz dowiodła jej prawdziwość, i powszechność, dla nowoczesnej logiki.
2.14. Metoda analizy i syntezy w filozofii dotyczy wytwarzania wiedzy i dotyczy pojęć i ludzkich wypowiedzi. Analiza i synteza neuronowa dotyczy natomiast pośredniego przetwarzania informacji docierających do umysłu z otoczenia zewnętrznego od nadających te informacje obiektów naturalnych. Powstaje wówczas pośrednia postać informacji sensybilna i inteligibilna.
2.15. Analiza i synteza filozoficzna dokonuje się w intelekcie LPM za pomocą zdań podmiotowo-orzecznikowych, przy czym zdania analityczne orzekają o podmiocie tylko tyle ile zawarte jest w treści nazwy określającej podmiot, a zdania syntetyczne orzekają więcej na podstawie jego niewyraźnego rozumienia wygenerowanego na podstawie praktyki w intelekcie PPM.
2.16. Synteza filozoficzna jest metodą stosowaną przez intelekt LPM, i polega na zestawianiu wielu ogólnych pojęć w zdaniach syntetycznych i na formułowaniu twierdzeń ogólnych na podstawie uznanych za prawdziwe zdań cząstkowych.
2.17. Analiza filozoficzna jest metodą stosowaną również przez intelekt LPM i polega na rozkładaniu pewnej całości na części składowe i rozpatrywanie każdej z nich z osobna.
2.18. Logistyczne przetwarzanie informacji jest niezbędnym kulturowym wsparciem procesów myślowych wymagającym co najmniej podstawowej edukacji logicznej.

2.2. ABSTRAKCJA I KONKRETYZACJA

2.21. Wzajemna komunikacja intelektów powoduje wzajemną wymianę informacji, a w ramach niej udostępnianie przez intelekt PPM treści generowanych przez siebie syntetycznych rozumień dla intelektu LPM. W ten sposób treści syntetycznych rozumień PPM stają się podstawą procesu abstrahowania dokonywanego przez intelekt LPM.
2.22. Abstrakcja jest to aktywny w stosunku do PPM proces intelektu LPM, który polega na wybieraniu z syntetycznych rozumień różnorodnych oderwanych od całości treści, i ujmowaniu ich za pomocą produkcji pojęć i wiedzy.
2.23. Metoda abstrahowania stosowana przez intelekt LPM, jako odrywanie wybranych treści od konkretnych rozumień generowanych w procesie rozumienia towarzyszy procesowi permanentnej konkretyzacji dokonywanej przez intelekt PPM.
2.24. Rozumienie nie jest procesem ogólnym, abstrakcyjnym - jest identyfikacją spotkanego konkretnego bytu jednostkowego - jest to poznanie konkretystyczne.
2.25. Metodologiczna bilateralność intelektów powoduje nie tylko ich dywersyfikację metodologiczną, zgodnie z którą każdy z nich ma odmienny sposób przetwarzania informacji, ale pozwala na osiąganie bardzo dużej adekwatności abstrakcyjnych pojęć z konkretnymi obiektami naturalnymi, którą zapewnia konkretyzacja dokonywana przez intelekt PPM weryfikująca nieustannie prawdziwość abstraktów wytwarzanych przez intelekt LPM.
2.26. Konkretyzacja ta dokonuje się przez proces kontaktowania ze spotkanym obiektem naturalnym wywołanym skierowaniem się do niego w wyniku zmotywowania woli wywołanego przez rozumienie.

2.3. INDUKCJA I EMPIRIA

2.31. Znaczącym uzupełnieniem metodologii neuronowej jest uwzględnienie mechanizmu indukcji neuronowej jaki dokonuje się w PPM. Wspomaga on procesy twórczego myślenia intelektu LPM, jak również wspomaga proces orientowania się w dynamicznie zmieniającym się otoczeniu. Mechanizm ten wynika z funkcjonowania w mózgu struktury poznawczych zmysłów wewnętrznych, które w PPM mają syntetyczne połączenia.
2.311. Uwzględnia się tu funkcjonowanie pamięci i wyobraźni w płatach czołowych, zmysłu wspólnego w korze asocjacyjnej, oraz zmysłu rozumnego jako zmysłowej władzy łączenia w ośrodkach mowy.
2.312. W PPM nie ma ośrodków wytwarzania i rozumienia mowy ludzkiej, ale zmysł rozumny ma tu za zadanie rozpoznanie mowy ciała obiektów naturalnych i przewidywanie wszelkich dyslokacji obiektów, które taką mową nie dysponują.
2.313. Wymaga to dysponowania mechanizmem indukcji, który ze znacznej ilości szczegółów, na podstawie empirii generuje informacje dotyczące przewidywanego zachowania obiektu zewnętrznego, czy też całego sytemu obiektów. Taki mechanizm neuronowy umożliwia identyfikację i rozumienie przez intelekt PPM obiektów zewnętrznych. Ten sposób indukcji korzysta również z danych wyspecjalizowanych ośrodków analitycznych LPM.
2.32. Empiria czyli doświadczenie jest własnością zdobywaną w toku życia osobniczego. Jest ona zasobem umieszczonym w kolejnym zmyśle wewnętrznym jakim jest syntetyczna pamięć PPM. Empiria jest łącznikiem między pamięcią a poznaniem teoretycznym .
2.33. Stosowanie metody empirycznej - czyli odwoływania się do swojego doświadczenia jest podstawą wszelkich sztuk (gr.techne) i umiejętności, w tym metod prowadzenia badań naukowych.
2.34. Indukcja neuronowa PPM staje się podstawą formułowania rozumowań indukcyjnych przez intelekt LPM. Wnioski w rozumowaniach indukcyjnych wykraczają poza przesłanki, i są dedukcyjnie nieprawomocne. W ten sposób rozumowanie może uzyskać charakter twórczy i prowadzić do potrzebnych rezultatów spoza obszaru dostępnych danych.
2.35. Empiria jako zasób doświadczeń PPM staje się podstawą projektowania doświadczeń naukowych przez intelekt LPM, co jest podstawowym czynnikiem postępu empirycznych badań naukowych.

2.4. PATETYKA I LOGISTYKA

2.41. Funkcjonowanie mowy wewnętrznej i zewnętrznej w LPM jest podstawą logistycznie formułowanej teorii jako systematycznemu układowi twierdzeń opartych na metodach logicznych. W PPM dokonuje się ogląd doznawanych treści udostępnianych przez obiekty naturalne, co nazwane jest przez Arystotelesa jako patos. W ten sposób uświadomieniu rozumień czyli powstawaniu wiedzy może towarzyszyć w trakcie praxis spotkania intelektualne zatrzymanie się przy obiekcie, który w trakcie tego spotkania został zrozumiany. To zatrzymanie jako skutek jego piękna i zachwytu jaki wywołuje w intelekcie PPM jest podstawą patetycznego oglądu teoretycznego.
2.42. W LPM dochodzi do pojetycznego poznania teoretycznego poprzez zastosowanie metod abstrakcji, analizy, dedukcji, indukcji w trakcie formułowania sądów, zdań, rozumowań. Teoria pojetyczna jest bowiem zbiorem ogólnych twierdzeń na określony temat lub o określonej dziedzinie. Jest to domena paradygmatu pojetycznego polegającego na wytwarzaniu i tworzeniu kultury.
2.43. Teoria w jej komponencie patetycznym jako ogląd obiektu spotkanego jest metodą poznania powszechnie stosowaną w życiu codziennym. W takiej teorii Arystoteles widział najwyższą wartość poznania mogąca dać człowiekowi szczęście. Jest ona przez Arystotelesa utożsamiana z kontemplacyjnym oglądem, który osiąga się przy wsparciu pojetycznego poznania teoretycznego.
2.44. Teoria zatem jest czynnością obydwu intelektów, przy czym intelekt LPM wytwarza system twierdzeń na temat określonych obiektów naturalnych i pełni tym samym rolę inicjującą, a intelekt PPM dokonuje oglądu spotkanych obiektów na sposób patetyczny.
2.45. Intelekt LPM stosuje logistyczną metodę pracy opartą na ośrodkach mowy werbalnej, a intelekt PPM stosuje patetyczną metodę pracy opartą na symetrycznie w stosunku do LPM rozłożonych ośrodków mowy niewerbalnej opartej na patosie - czyli doznawaniu informacji niewerbalnych.
2.451. Patetyka jest zatem zasadą poznania intelektualnego w PPM, oraz metodą generowania rozumień, będących motywami skierowania do spotkanych obiektów naturalnych energetyzującymi proces zachowania.
2.452. Logistyka jest metodą pracy intelektu LPM polegającą z jednej na zaopatrywaniu neuronowym przez PPM majaceym charakter syntetyczny, a zdrugiej strony na zastosowaniu analitycznych metod logicznych do formułowania mowy wewnętrznej i zewnętrznej.

2.5. PATOS I ETOS

2.51. Intelekt PPM działa w sposób patetyczny, a wiec doznaje informacji - ulega doznaniom. To czego on doznaje to patos. (gr.pathos) Patos z jednej strony to stan intelektu PPM wywołany przez przyczynę zewnętrzną (doznawaną informację) jaką jest każda cecha czy jakość dzięki której zachodzi jej odebranie przez intelekt PPM. Patos to z drugiej strony stan własności spotkanego obiektu naturalnego.
2.52. Jednak nie każda własność uważana jest przez intelekt PPM jako doznanie. Zgodnie z metodą indukcji neuronowej i empirii dopiero stany wywołane stałymi i trwałymi doznaniami (pathe) zaliczane są przez intelekt PPM do jakości doznawanych (pathetikai poiotetez). Dopiero ten rodzaj doznań (patthe) zastępuje w intelekcie PPM własności trwałe przedmiotów. Są to własności specyficzne - właściwe dla danego obiektu (pathe oikeia), oraz własności uniwersalne właściwe wszystkim obiektom naturalnym.
2.53. Dużym wsparciem intelektu PPM w zakresie tej identyfikacji jest komponent emocjonalno - uczuciowy. Odgrywa on istotną rolę w procesie identyfikacji spotykanych obiektów naturalnych i w generowaniu ich rozumień. Identyfikacja ta ma w PPM syntetyczny charakter i umożliwiająca rozumienie i orientację w trakcie spotkania.
2.54.Patos ukazuje intelekt PPM w jego silnym powiązaniu z emocjami towarzyszącymi wszystkim procesom identyfikacji obiektów naturalnych. Jest on komponentem energetyzującym dla wszystkich procesów umysłowych człowieka.
2.55. PPM w wyniku swojej patetycznej działalności generuje motyw skierowania się do spotkanego obiektu naturalnego. Ten motyw podejmowania działania wykonujemy siłą przyzwyczajenia i kierowania się do obiektu naturalnego. Takie zachowanie Arystoteles definiuje jako etos. Etosowi zawdzięczamy to co robimy, dlatego że już często tego dokonywaliśmy.

2.6. PRAKTYKA I TEORIA

2.61. Praktyka jest kontaktowaniem się z obiektem naturalnym poprzez skierowanie się do niego i nawiązaniem z nim relacji spotkania. Dokonuje się ono w wyniku wygenerowania etosu, który jest motywem dla woli skierowującym nas do spotkanego obiektu naturalnego. Spotkanie dotyczy zatem funkcjonowania woli - umysłowej władzy pożądawczej w trakcie działania (gr.praxis).
2.62. Nie chodzi tu o działanie wytwórcze określone celem, który jest wytworem działania. Chodzi tu o działanie, którego cel jest w samym działaniu i wynika z rozumienia spotkanego obiektu naturalnego. Pierwszy sposób działania należy do paradygmatu pojetycznego wytwarzającego kulturę, drugi sposób działania - jako praxis- należy do paradygmatu patetycznego kontaktującego człowieka z obiektem naturalnym.
2.63. Powyższe zachowanie intelektu PPM i woli - jako praxis - wyprzedza powstanie mowy wewnętrznej i wiedzy, i dokonuje się na terenie poznania niewyraźnego w PPM. Mamy tu do czynienia z pozawerbalnym (patetycznym) sposobem informowania woli przez intelekt PPM.
2.64. Etos jest zatem intelektualnym powodem skierowującym wolę człowieka do spotkanego obiektu naturalnego, i kontaktującym człowieka z nim w trakcie spotkania.
2.65. Można tu sformułować zasadę pierwotności rozumień i zachowań dokonywanych w obszarze poznania niewyraźnego, które wyprzedzają uświadomienia w obszarze mowy wewnętrznej i zewnętrznej.
2.66. Metoda praktyki jak wszystkie dotychczas opisywane ma również charakter bilateralny. Dotychczas w kulturze rozumiana była jako wytwarzanie, poprzedzone projektowaniem opartym o teorię dziedziny w której się wytwarza. Praktyka zyskuje tutaj swoją nową patetyczną treść będącą skutkiem neuronowych procesów indukcji, empirii, konkretyzacji i syntezy.

2.7. DIALEKTYKA I METAFIZYKA

2.71. Tworzenie kultury odbywa się poprzez mowę (gr. dialektos) wiedzę i formułowanie teorii, które są podstawą tworzenia poszczególnych dziedzin kultury. Dochodzi do niego najpierw na terenie mowy wewnętrznej, a potem na terenie mowy zewnętrznej formułowanej w kulturze.
2.72. Teorie tworzy się obecnie głównie metodą dialektyczną poprzez porównywanie obiektów naturalnych, poprzez badanie relacji w które wchodzą.
2.73. Metodą przeciwstawną dla dialektyki jest metafizyka. Metoda metafizyczna polega na identyfikacji obiektów naturalnych. Ta identyfikacja jest określaniem czy jest i czym jest spotkany obiekt naturalny. W metodzie metafizycznej identyfikuje się również relacje, ale nie one określają czym coś jest, jak to ma miejsce w metodzie dialektycznej.
2.74. Podstawą metody metafizycznej w filozofii jest poznanie niewyraźne oparte o rozumienia. Jest to poznanie pozajęzykowe, wyprzedzające wytwarzanie mowy wewnętrznej i zewnętrznej generowane w intelekcie PPM. To przede wszystkim ze względu na przedjęzykowy charakter nazwane ono zostało poznaniem niewyraźnym.
2.75. Dialektyka jest podstawową metodą paradygmatu pojetycznego wytwarzającego kulturę, oraz metodą stosowaną przez nauki szczegółowe. Metafizyka natomiast może być zastosowana jedynie do kontaktowania człowieka z naturą co dobrze oddaje sama jej nazwa (gr. meta fizys - przez naturę) oddająca samą istotę tej metody - identyfikacja obiektów naturalnych przez ich naturę. W ten sposób metafizyka pozostaje metodą stosowaną dla paradygmatu patetycznego, przydatną nie tylko w życiu codziennym, ale również w trakcie weryfikacji teoretycznych tez systemów naukowych, a przede wszystkim w kontakcie z obiektami badań w naukach przyrodniczych.

2.8. KOLEJNA APROKSYMACJA

2.81. Widzimy zatem że intelekt PPM doznaje (gr.pathetikos) w sposób bierny docierające do niego informacje, generując przy tym rozumienia konkretnego obiektu naturalnego, a intelekt LPM pracuje w sposób twórczy (gr. pojetikos) wydobywając z intelektu PPM przez abstrahowanie potrzebne informacje do wytwarzania pojęć. Jest to sposób patetyczno-pojetyczny (logistyczny) pracy umysłowej.
2.82. Gdy intelekt PPM jest dystansowany pod wpływem kultury i dominującą role odgrywa intelekt LPM sytuacja jest nieco inna. Umysł zamiast kontaktować się z obiektem naturalnym kontaktuje się z wiedzą jaką zdobył w kulturze zapisaną w pamięci. Intelekt LPM traktuje wówczas intelekt PPM w sposób narzędziowy zlecając mu zadania do rozwiązywania metodą indukcji neuronowej. Intelekt PPM przyjmuje wówczas konkretny problem do rozwiązania z dziedziny poznania wyraźnego, ale rozwiązuje go metodą poznania niewyraźnego. To również powoduje funkcjonowanie umysłu według odmiennego paradygmatu pojetyczno-patetycznego. Wówczas pojetyczny intelekt LPM wytwarzający ludzką kulturę wykorzystuje zdolności patetycznego intelektu PPM. Jest to możliwe jedynie dla tego, że intelekt PPM posiada także nie rozpatrywaną tu zdolność rozumienia i doznawania obiektów kulturowych zgodnie z wpływem jaki na jego funkcjonowanie wywiera intelekt LPM.
2.83. Indukcja strukturalna oparta na empirii jest mechanizmem neuronowym PPM generującym rozumienia, i może być używana dla rozwiązywania określonych zagadnień nawet najbardziej złożonych. Generacja rozumień zagadnień zadanych przez intelekt LPM następuje najczęściej niespodziewanie w formie olśnienia, ale zależy głównie od głębokości doświadczeń empirycznych i czynności praktycznych powstających w trakcie kontaktu z obiektem badanym, w tym także z obiektami kulturowymi, które nie są rozpatrywane w tej koncepcji.

KONTAKT
ratchem@chem.pl