PRZEBIEG POZNANIA

RELACJA POZNANIA.
Formalna relacja poznawania opiera się na elemencie strukturalnym istoty ludzkiej jakim jest umysł składający się z intelektów syntetycznego, analitycznego oraz władzy decyzyjnej. Poznanie jest to relacja jednokierunkowa, odbierana przez intelekt syntetyczny, a podmiotowana, czyli nadawana przez fakt oddziałujący na wszystkie władze poznawcze człowieka. Fakt oddziałujący na te władze spowodował kontaktowanie, którego pierwszym, najpierw niewyraźnie rozumianym skutkiem jest poznanie. Poznanie to w poziomie rozumienia faktualnego jest doznawaniem, nie stanowi więc powrotu do kontaktującego się faktu. Poznanie w poziomie mowy wewnętrznej i zewnętrznej jest tworzeniem pojęć, sądów, łączeniem ich ze znakami, dzięki czemu powstają nazwy i zdania. Wytworzone pojęcia i sądy jako znaczenia nazw i zdań także nie stanowią powrotu do kontaktującego się faktu, gdyż nie są realną relacją. Są kulturowym zapisem skutków realnego kontaktowania. Całe nasze poznanie niewyraźne i wyraźne, jest tylko skutkiem kontaktowania.

PRAXIS A POZNANIE
Kontaktowanie jest pierwotną relacją realną, łączącą jakiś fakt materialny z człowiekiem, który doznaje skutków oddziałującego faktu materialnego. Skutki te są jednoczesne w porządku faktualnym kontaktujących się faktów. Zastosujmy jednak porządek kolejnego uświadomienia ich sobie, a więc porządek poznania. Ten zespół faktualnych skutków kontaktowania nazywamy rozumieniem faktualnym. Uświadamiając je sobie korzystamy już z mowy wewnętrznej i w dużym stopniu mowy zewnętrznej, którą kształtuje kultura filozoficzna. Pomaga ona nam w precyzyjnym określaniu i odróżnianiu tego co faktualne od tego co uświadamiane jako ujętego w znaki wewnętrzne i zewnętrzne i połączonego w zdania i struktury rozumowań. Rysuje się tu różnica między porządkiem faktualnym i porządkiem uświadomień wyrażonych w znakach i składających się na wiedzę człowieka. Tę wiedzę stanowi zespół uświadomień ujętych w znaki. Źródłem wiedzy jest faktualność niezależna od naszych uświadomień i ujęć, udostępniająca się uświadomieniom i ujęciom. To pierwotne udostępnianie dokonuje się przez kontaktowanie. Porządek poznania to nie tylko udostępniające się w trakcie kontaktowania oddziałujące na człowieka informacje, to także sama relacja kontaktowania i wywołane tą relacją faktualne skutki w człowieku podejmującym kontaktowanie. Oddziałuje na człowieka poznającego w trakcie kontaktowania cały fakt materialny oddziałujący, który jest materią i formą. Oddziaływuje tym samym także na całego człowieka poznającego, który reaguje swą materią i formą. Muszą się więc pojawić skutki materialne i formalne.

PRZEBIEG KONTAKTOWANIA
Najwcześniej uświadamiane są skutki formalne, a ponieważ właśnie to one są uświadamiane, pierwszą uświadamianą relacją istotową jest relacja poznania. Należy tu wyraźnie odróżnić relację poznania od wiedzy, nabywanej przez uświadomienie. Relacja poznania jest źródłem wiedzy. Jako swoista faktualność ta relacja poznania może być przez nas uświadamiana zgodnie z tym, że jest i czym jest. Zgodnie z relacją jej opisanie stanowi faktualną teorię poznania czyli faktualizm. Ta zgodność zachodzi wówczas, gdy zasadę ujmowania tej relacji jest jej istnienie materialne i sam fakt materialny, który spowodował tę relację w wyniku kontaktowania. Opis niezgodny z relacją poznania powstaje wtedy, gdy ten opis zawiera nie tyle sam fakt materialny, ile raczej brane z wiedzy i kultury wyjaśnienia, decydowane więc przez intelekt, a nie przez materię faktu. Faktualista zawsze rozpoczyna rozpoznawanie faktów od skutku. Następnie dochodzi do wewnętrznych przyczyn, i zgodnie z porządkiem uświadamiania skutków kontaktowania, zaczyna identyfikować poznanie i fakt materialny wywołujący to poznanie. Gdy faktualista kieruje się do faktu materialnego to znaczy, że ten fakt materialny oddziałał na niego tym, co go identyfikuje - a więc swoją formą. Nie wie tego jeszcze w porządku rozumienia faktualnego, które jest poznaniem niewyraźnym, nieuświadomionym. Jest ono bowiem zespołem zareagowań, które są relacjami realnymi - interfaktami.

POZNANIE NIEWYRAŹNE
Jeśli faktualista kieruje się do faktu materialnego jako kresu relacji, to musi być w nim podmiot tej relacji. Podmiotem tej relacji jest w nim intelekt syntetyczny, gdyż tak można nazwać ten kres relacji doznawania oddziaływań. Ten kres sam w sobie nie może być zarazem podmiotem relacji reagowania na oddziaływania. Aby intelekt zareagował musi być w nim swoisty bodziec tego reagowania. Jest tym bodźcem, motywem i powodem wygenerowane w intelekcie syntetycznym rozumienie faktualne. To ono kieruje go do spotkanego faktu materialnego. Kieruje do tego, co odebrał, a więc do formy kontaktującego się faktu materialnego. Ponieważ rozumienie faktualne jest rozumieniem formy kontaktującego się faktu materialnego w wyniku syntetycznego odebrania oddziaływań, musi być także władza decyzyjna aktywizująca do odwzajemniania kontaktowania. Intelekt syntetyczny jest wrażliwy tylko na aktualność, jedność, realność i odrębność faktu materialnego. Doznał tylko tych jej elementów materialnych. Do nich kieruje się umysłowa władza decyzyjna. W ten sposób intelekt i władza decyzyjna powodują swym działaniem aby korzystać z interfaktów materialnych w kontaktowaniu się z oddziałującym faktem materialnym. Zmotywowany władzą decyzyjną umysł odnosi się do tego faktu materialnego jako dobra, jako do czegoś odrębnego, aktualnego, ponadto przejawiającego się jako jedność treści. Poprzez te własności materialne i oparte na nich relacje dochodzi do identyfikowania w fakcie jego materii. Wskazuje na to doznawanie zdumienia czymś innym niż forma, która poznana była wcześniej. To zdumienie obudziło zachwyt i podziw i zarazem akceptację i szczęście. Nie jest to skutkiem wyrozumownia, gdyż dokonuje się to na poziomie rozumienia faktualnego. Powtarzające się kontaktowania z faktami usprawniają intelekt syntetyczny w ujmowaniu własności materialnych, strukturujacych odbieraną formę. Sprawność ujmowania przejawów materii okazuje się w mowie wewnętrznej i zewnętrznej sprawnością ujmowania pierwszych zasad faktualnych, które stają się także zasadami poznawania na wszystkich jego poziomach. Na podstawie powyższego rozumienie faktualne obejmuje doznawanie własności materialnych faktu materialnego, kontaktowanie się przez relacje materialne z faktem, kontaktowanie się z formą faktu materialnego. To kontaktowanie i towarzyszące mu zdumienie i fascynacja stanowią esencję życia filozofa którą Arystoteles nazwał "bios theoretikos".

POZNANIE WYRAŹNE
Obejmuje ono mowę wewnętrzną i zewnętrzną w intelekcie analitycznym. Na poziomie mowy wewnętrznej dokonuje się łączenie niewyraźnych rozumień z wyraźnymi znakami wewnętrznymi zawartymi w ośrodkach mowy LPM. To łączenie jest nie tyle doznawaniem ile tworzeniem kompozycji z rozumień faktualnych i znaków. Doznawanie elementów składowych formy dokonuje się przez zmysły, gdyż poznanie człowieka jest zmysłowo - umysłowe. Władze zmysłowe przenoszą zarazem informacje właściwe poznaniu intelektualnemu i zmysłowemu. Z punktu widzenia uświadomień wydaje się nam, że najpierw doznaliśmy wyłącznie zewnętrzne cechy faktu materialnego w postaci wrażeń. Doznane wrażenia czynimy źródłem całej wiedzy o spotkanym fakcie. Poprzez zabiegi abstrachowania zaczynamy poszukiwać we wrażeniach podstaw orzekania o formie i materii faktu. Filozofowie słusznie nie znajdują tam tych podstaw, gdyż porządek uświadomień nie jest właściwy do tych poszukiwań. Dopiero porządek faktualny staje się źródłem intelektualnych rozumień faktualnych w intelekcie syntetycznym PPM i znaczeń łączonych ze znakami w poziomie mowy wewnętrznej LPM.

POSTAĆ ZMYSŁOWA INFORMACJI
Znaki wewnętrzne to wyobrażenia, jako obrazy faktualne faktów (ludzi, zwierząt, roślin lub substancji chemicznych) i artefaktów. Te znaki wskazują, że nasze wrażenia zostały scalone w całość, która jako skutek wskazuje na przyczynę scalenia, którą jest zmysł wspólny. Zmysł ten jest bilateralny selekcjonuje i rozdziela informacje osobno do każdej z półkul mózgu - szczegółowe do LPM i syntetyczne do PPM. Tak wydobyte i wyselekcjonowane wyobrażenia wskazują na powód swojego powstania. Jest tym powodem pamięć analityczna w LPM i holistyczna w PPM. Człowiek posiada pamięć tylko zmysłową tzn. zapamiętuje treści intelektualne tylko w połączeniu ze znakami fizycznymi. Pamięć jest całożyciowym doświadczeniem empirycznym rozpoczętym już w życiu płodowym i nigdy nie przerwanym. Treść pamięci jest nieustannie weryfikowana poprzez ciągle napływające nowe bilateralne dane faktualne. Każde wrażenie zmysłowe jest natychmiast weryfikowane i łączone z dotychczasową zawartością pamięci. Połączenia napływających informacji ze znakami fizycznymi z pamięci dokonuje zmysłowa władza sądzenia - zmysł myślący w LPM, i zmysłowa władza rozumienia - zmysł rozumiejący w PPM. Zmysł myślący w LPM tworzy nazwy z pojęć i znaków - w obszarze mowy wewnętrznej (ośrodki mowy w LPM). Zmysł rozumiejący w PPM generuje emotiony z połączenia emocji i rozumień - w obszarze rozumienia faktualnego. Emotiony to odpowiedniki pojęć w PPM.

POSTAĆ INTELEKTUALNA INFORMACJI
Pojęcia są ujęciem tego, co w faktach podobne (pojęcia rodzajowe), lub tego co w nich różne (pojęcia gatunkowe). Pojęcia są znaczeniami nazw jako połączenia znaczeń i znaków. Pojęć, jako struktur intelektualnych musi dostarczyć intelekt. Pojęcia są komponowane, tworzone. Nie może ich więc dostarczać intelekt syntetyczny, który tylko biernie odbiera elementy formalne faktu materialnego, nasyca się nimi na sposób niewyraźnego rozumienia i generuje rozumienia faktualne (niewerbalne). Skoro są pojęcia, jest w nas wobec tego intelekt analityczny dostarczający znaczeń, które zmysł myślący komponuje ze znakami w nazwę wewnętrzną. Intelekt analityczny jest więc władzą wydobywającą wszystko, co wewnątrz nas nie jest treścią zmysłową. Intelekt analityczny wydobył z postaci zmysłowej przeniesione przez wrażenia informacje o elementach formalnych faktu materialnego. Wydobył też z tej postaci zmysłowej przeniesione przez wrażenia informacje o przejawach materialnych faktu. Razem więc elementy formalne i ich jedność stały się postacią umysłową informacji którą przejął intelekt syntetyczny, a raczej one wniknęły w ten intelekt stając się właściwym mu rozumieniem. Intelekt analityczny wydobywający to co nie jest treścią zmysłową, wydobył z intelektu syntetycznego nabywane przez niego rozumienia i uczynił z nich znaczenia, które zmysł myślący scalił ze znakami w mowę wewnętrzną.

INTELEKT ANALITYCZNY
Intelekt analityczny i władze zmysłowe muszą więc być poddane kształceniu przy pomocy kultury filozoficznej. Intelekt analityczny usprawnia się w prawidłowym tworzeniu pojęć, a zmysł myślący LPM uzyskuje nawyk podlegania intelektowi analitycznemu. Powstaje w ten sposób wiedza jako suma wytworów, przechowywana w pamięci. Mowa wewnętrzna charakteryzuje się tworzeniem wiedzy, komponowaniem nazw, tworzeniem zdań, łączeniem zdań w rozumowania, które są sposobem odnajdywania przyczyn tego co bezpośrednio poznajemy. W poziomie mowy zewnętrznej dokonujemy uzgodnienia nazw wewnętrznych z nazwami zewnętrznymi, właściwymi kulturze i językowi używanemu w danym zespole ludzi. Zajmuje się tym logika. Każda władza poznawcza jest wrażliwa na swój przedmiot, każda więc spełnia inną czynność. Właściwym przedmiotem intelektu syntetycznego i analitycznego jest zawsze forma faktu materialnego ujmowanego przez zmysły. Przedmiotem adekwatnym jest fakt materialny zapoczątkowany przez właściwą mu materię faktualną. Prawidłowo przebiegające myślenie jako czynność intelektów powinno być myśleniem o samodzielnych faktach stanowiących materię i formę. Zazwyczaj jednak dominuje myślenie o relacjach i o wartościach. Myślenie relacyjne oparte jest zazwyczaj na relacjach myślnych jako artefaktach i nie ma dużo wspólnego z interfaktami.

INTELEKT SYNTETYCZNY
Intelekt syntetyczny i władze zmysłowe PPM muszą również być poddane kształceniu poprzez wierne kontaktowanie się z faktem. Intelekt syntetyczny usprawnia się w generowaniu rozumień tylko w kontakcie z faktami, wydobywając ze zmysłów poznawczych PPM informacje w postaci rozumień faktualnych formy i materii kontaktujących się faktów. Ze względu na całościowy charakter PPM intelekt syntetyczny ma dostęp do ogólnych informacji otrzymyanych za pomocą zmysłów zewnętrzych i wewnętrznych. Może ztem pominąć informacje zawarte w zmyśle rozumiejącym PPP spełniającym rolę ego. Faktualność praktyczna intelektu syntetycznego owocuje w teoretycznej kontemplacji dzięki której intelekt reaguje na fakt materialny łącznie z władzą decyzyjną odbierając fakt materialny zarazem jako prawdę i dobro. Jest więc ta kontemplacja bliska mądrości, swoiście ją wyzwala. Sama mądrość jako bios theoretikos jest sprawnością ujmowania faktu materialnego w perspektywie prawdy i dobra. W poziomie rozumienia faktualnego możemy odnieść się do materii faktu kontaktującego się przez relacje materialne, [1] albo jako elementu ogarniającego treści formalne - wtedy zaczynamy budować faktologię, [2] albo jako elementu samego w sobie jako pierwszej zasady i wtedy wchodzimy w obszar faktualności i faktualizmu.

KONTAKT
ratchem@chem.pl