1.FAKTOLOGIA A FAKTONOMIA

DEKONSTRUKCJA FAKTUALNA
Koncepcja prezentowana na tej stronie jest bilateralnym ujęciem faktu materialnego. Fakt ten jest jest rośliną, zwierzęciem, człowiekiem lub substancją chemiczną. Ujęcie to wynika z bilateralności samego umysłu, który ma tendencję aby z jednesj strony kontaktować się z faktem poprzez niewyraźne jego rozumienie, a z drugiej aby abstrachować od całościowego rozumienia faktu w postaci pojęć i wiedzy. Nauka zaprojektowana zgodnie z nowym bilateralnym paradygmatem badawczym i badająca rzeczywisty, aktualny, odrębny, i jednostkowy fakt materialny zostaje tu nazwana faktologią. Narzędziem faktologii staje się z jednej strony faktualizm - nauka bilateralna która łączy syntetyczne poznanie konkretne z analitycznym poznaniem abstrakcyjnym. Kontaktuje z faktem tylko syntetyczne poznanie konkretystyczne, a analityczna abstrakcja odrywa człowieka od faktu. Dlatego potrzebna jest jeszcze faktonomia, która ustala wartości które powstają w trakcie trwania więzi łączących człowieka z faktami materialnymi. Więzi te powstają w trakcie kontaktowania z faktami, które jest sednem ludzkiej praksis, poznania i postępowania. Potrzeba zatem nauki bilateralnej oceniającej wartość tych więzi aby te które są najcenniejsze chronić i kultywować - a więc chronić same fakty. Nawiązywanie z faktami relacji realnych - interfaktów - analizuje faktologia, ale to które z nich szczególnie wartościowe dla człowiek utala faktonomia. Faktonomia jest poglądem na to, które więzi z faktami materialnymi trzeba chronić, aby chronić samo istnienie ludzi i cennych dla nich innych faktów materialnych. Postulaty faktonomiczne mają czysto praktyczny charakter i są skierowane do polityków, ekonomistów, ekologów i technologów.

ESENCJA FAKTONOMII

Faktonomia ułatwia kontaktowanie z faktem materialnym poprzez zalecanie posługiwania się epistemologią faktualną czyli faktualizmem. Faktonomia ukazuje to co wartościowe w kontaktowaniu z faktem poprzez ukazywanie wyników kontaktowania z nim. Ten wynik jest podtrzymywaniem w trwaniu i rozwijaniem się formy kontaktujacych się faktów, które jestm skutkiem oddziaływania zawartości faktualnej tych faktów. Faktonomia stara się kontaktowanie faktów ująć w sposób wyraźny za pomocą abstrakcji pojęciowej, aby potem poprzez stopniową jej konkretyzację ukazać cenność lub szkodliwość interfaktów wiążących fakty. Źródłem faktonowmi jest poznanie interfaktów jako więzi realnych łączących fakty materialne - a zatem jest nim jest kontaktowanie z faktami, które jako takie można nazwać praktyką faktualną. Fakty w czasie kontaktowania udostępniają się władzom poznawczym, zmysłowym, trawiennym (wegetatywnym) powodując określone pozytywne lub negatywne skutki. Te skutki możemy nazwać ich oddziaływaniem faktualnym. Wynik tego kontaktowania jest podtrzymywaniem lub szkodzeniem formie faktualnej, może rozwijać lub degradować fakt materialny. Oddziałujący fakt materialny wywołuje kontaktowanie i przekazuje treści, które mogą stać sie przyczynami formalnymi dla faktu oddziaływanego (np. tlen z powietrza podtrzymuje poprzez oddychanie proces życiowy ludzi i zwierząt). Relacja oddychania jest najcenniejszą chwilową wartością - dlatego tak ważnym postulatem faktonomicznym jest ochrona czystości powietrza. Informacje które formułuje faktonomia przypominają często o najważniejszych warościach dla człowieka, których on często nawet nie uświadamia. Kontakt z tlenem lub z wodą może stać się jedna z najdonioślejszych wartości egzystencjalnych, przywracających prawidłową hierarchię wartości. Faktonomia mobilizuje człowieka do korzystania z wartości podstawowych - do korzystania z relacji (interfaktów) formalnych i materialnych, pozwalających na przeżywanie szczęścia trakcie kontaktowania się z oddziałującym nań faktami materialnymi.

Uświadomienie sobie faktualnych skutków realnego kontaktowania dokonuje się dogłębnie dopiero na gruncie faktonomii w intelekcie syntetycznym, a następnie analitycznym. Dokonuje się to przez ujęcie pozytywnych skutków kontaktowania z faktami. Wskazuje to, że porządek faktualny wyprzedza porządek poznania, doznawania i przeżywania. Faktualne skutki kontaktowania z faktem, doznawne są w sposób całościowy przez intelekt syntetyczny w prawej półkuli mózgu [PPM], oraz w sposób analityczny (szczegółowy) przez intelekt abstrahujący od syntetycznych rozumień w lewej półkuli mózgu [LPM]. Syntetyczne poznanie faktualne w PPM jest poznaniem przedpojęciowym, które na gruncie faktonomicznym może stać się przeżywaniem szczęścia wynikającego z doznawania niezwykle cennych więzi z kontaktującymi się z nami faktami. Analityczne poznanie pojęciowe nie jest w stanie adekwatnie oddać treści doznawanych w trakcie syntetycznych i niewyraźnych rozumień faktów materialnych, pozwala ono jednak zatrzymać uwagę na doznawnych wartościach, przeżywaniu ich dobra i piękna faktualnego, a przede wszystkim chronić samą więź łączącą człowieka z doznawanym faktem. To ostatnie jest przejawem osiągnięcia celu filozofii, którą jest mądrość faktualna - która z kolei jest naczelną zasadą faktonomii. Faktonomia jest kwintesencją całej bilateralnej filozofii, dzięki której człowiek osiąga cel w postaci realizacji wartości. (Ta piąta esencja przedstawiona jest jako czerwony punkt w schemacie człowieka faktualnego, który opiera się na czterech pierwszych zasadach faktualnych.)

MODELE BILATERALNE
Faktonomia tu formułowana jest bilateralnym ujęciem skutków praktyki faktualnej jako kontaktowania człowieka z faktem. Praktyka ta jest źródłem faktonomii, faktualizmu i faktologii. Faktualizm ma zatem dwie drogi poznania faktu: [1] droga poznania syntetycznego i całościowego mmającego swe źródło w kontaktowaniu zmysłowym z faktem, oraz [2] droga poznania analitycznego realizowana za pomocą abstrakcyjnego poznania aspektowego, które na podstawie syntetycznego rozumienia faktu stopniowo konkretyzuje pojęciowo fakt. Taka analiza faktualistyczna ujmuje poszczególne aspekty faktu, które coraz pełniej odzwierciedlają jego niewyraźne rozumienie. Analityczna czynność abstrahowania identyfikuje podstawowe elementy faktu ujmowane przez faktologię: najpierw [1] materię i formę faktu, [2] następnie konkretyzuje je jako jego przyczyny wewnętrzne, aby z kolei [3] szukać ich przyczyn zewnętrznych materialnych i fomalnych. Dalsza konkretyzacja [4] identyfikuje atrybuty materii faktualnej jako: jedność, realność, odrębność, aktualność, a nstępnie przejawy materii faktu w jego prawdzie, dobru i pięknie. Kolejny model konkretyzujący [5] identyfikuje własności formalne faktu, przyjmując za punkt wyjścia główne jednostki układu SI. Po ustaleniu czym jest zawartość faktu w jego materii i formie przystępuje do [6] identyfikacji jego relacji realnych czyli interfaktów materialnych: obecności (aktualność), otwarcia (prawda), akceptacji (realność), oczekiwania (dobro), pojednania (odrębność), oraz [7] interfaktów formalnych: poznannia, odziaływania, współdziałania. Niewyraźne rozumienie faktu w trakcie kontaktowania z nim kieruje do kolejnej konkretyzacji jaką jest sama [8] relacja poznania (której teorię formułuje faktualizm) i [9] etycznie ujmowana relacja postępowania, której aspekt aksjologiczny formułuje faktonomia.
Faktologia opracowuje w końcu [10] metody uzyskiwania i weryfikacji wiedzy na temat artefaktów - a szczególnie faktów użytych do wytwarzania artefaktów. Formułuje wtedy faktonikę jako scjentystyczno - faktologiczny zespół twierdzeń na temat istnienia faktonów jako strukturalnych elementów artefaktów. Dąży w tym zakresie do wskazania sposobów realnego kontaktowania się z istniejącymi faktonami w takich artefaktach jak maszyny, różnego rodzaju towary, surowce mineralne i organiczne, produkty żywnościowe, farmacetyki. Decydujące w tym kontaktowaniu z faktonami są ujęcia faktonmiczne, które dzięki wysiłkom faktroniki ustalają bardzo cenne więzi faktonowe o charakterze przyczyn formalnych człowieka. Faktonika na podstawie rozumienia faktualnego ustala poszczególne aspekty faktonów zgodnie z faktologicznymi modelami [1]-[9] które przyczynują formalnie życie człowieka. Daje to szerokie podstawy podstawy dla faktonomi do analizy cennych interfaktów, których uczestnikami są faktony.
Faktonomia dąży do tego by to co wiemy o faktach było przełożone na relacje między samymi faktami w trakcie kontaktowania z nimi. Faktonomia jest zatem bilateralną teorią oceniającą wartość interfaktów łączących fakty materialne. Faktonomia jest nauką bilateralną nadbudowaną na faktologii, jako bilateralna teorią wartości doceniającą relacje chroniące i wzmacniające fakty materialne i dyskredytującą relacje niszczących fakty. Faktonomia zajmuje się treścią relacji postępowania, oraz trwaniem relacji materialnych takich jak współakceptacja, współotwarcie, współoczekiwanie i uobecnienie. Faktonomia jest zatem faktualną teorią wartościowania relacji kontaktujących się z faktów materialnych.

ZNACZENIE FAKTONOMII
Człowiek posługujący się faktonomią staje się dzięki niej przyjacielem faktów materialnych, które w tym czym są stają się szczęściem intelektów, faktualnym ich uwzniośleniem i uwolnieniem od fałszu i zła. Osiągnięta w ten sposób faktualność poznawcza daje wolność i swobodę w dążeniu do prawdy i dobra faktualnego obecnego tylko w faktach materialnych. Faktonomia sytuuje człowieka wśród faktów: osób, zwierząt, roślin i substancji, z którymi łączy go wierność ich istnieniu, i z którymi kontaktują człowieka relacje materialne, oparte na realności, prawdzie i dobru jako przejawach materii faktualnej.

KONTAKTOWANIE ŹRÓDŁEM PRZEDMIOTU FAKTONOMII
Kontaktowaniem nazywamy każdą więź łączącą dwa fakty materialne. Charakter tej więzi zależy od natury powiązanych ze sobą faktów. Gdy w trakcie kontaktu wiążą się ze sobą dwie osoby więzią opartą na przejawie aktualności to takie kontaktowanie nazywamy obecnością. Nie każde więc kontaktowanie stanowi obecność. Kontaktowanie rozpoczyna relację udostepniania informacji między faktami i jest źródłem poznania i przedmiotu nauk. Można je rozważać jako więź między faktem realnym a człowiekiem, który jako fakt materialny posiada zdolność odbierania tego co przekazuje fakt materialny w trakcie kontaktowania z nim. W tym znaczeniu faktonomia jest etyką i aksjologią - jej twierdzenia mają sens tylko teraz w kontakcie z faktem - dlatego faktonomia jest konsekwentnym aktualizmem.

PODSTAWOWE POJĘCIA
Fakt materialny jest tym co materialnie istnieje stanowiąc osobną, wewnętrznie skomponowaną jednostkę jako formę. Forma jest zespołem wewnętrznych tworzyw dzięki którym fakt jest osobnym faktem materialnym.

Materia jest powodem odrębności, realności, aktualności i wewnętrznej jedności wszystkich elementów komponujących formę faktu.

Skutkiem jest zawsze to, co wywołane w drugim fakcie przez fakt oddziałujący.

Fakton jest to element artefaktu w postaci substancji chemicznej, która została użyta przez konstruktora artefaktu jako składnik jego struktury, i która zachowuje swoje włacności formalne i materialne mimo podporządkowaniu idei konstrukcyjnej.

MODEL KONTAKTOWANIA
Kontakt z faktem wywołuje w człowieku uświadamienie pojawienia się w jego władzach poznawczych obrazu tego faktu, który zawiera informację o zmianie wewnątrz tych władz. Nie zmienia się natomiast nic w fakcie który wywołuje to kontaktowanie. Ten fakt tylko oddziaływuje na władze poznawcze człowieka, co można nazwać jego prawdą. Kontaktowanie polega zatem na następującym kierunku oddziaływań: fakt informujący poprzez swoją prawdę faktualną oddziaływuje na fakt odbierający informację czyli człowieka, która odbierana jest na gruncie syntetycznego poznania niewyraźnego. Ten kierunek wywoływania informacji nazywamy realizmem:

poznanie syntetyczne /_____ realizm /____ prawda faktualna

Idealizm to kierunek odwrotny. Człowiek poznający kieruje się do faktu poznawanego i wybiera sobie interesujące go informacje:

mowa wewnętrzna _____\ idealizm ____\ aspekt faktu

SKUTKI KONTAKTOWANIA - MODEL BILATERALNY
Władze poznawcze człowieka są bilateralne i rozmieszczone w dóch półkulach mózgu prawej PPM, i lewej LPM. Najwcześniej poznawane jest to co odbierają władze zmysłowe. Władze zmysłowe lewej pólkuli są analityczne i rejestrują tylko szczegóły. Władze zmysłowe prawej półkuli są syntetyczne identyfikują tylko całościowe informacje faktualne. Wszystko czym jest fakt informujący o sobie przez te władze przechodzi w sposób bilateralny. Uświadamianie treści poznawczych dokonuje się odmiennie w intelektach prawej i lewj półkuli mózgu, gdyż również jest bilateralne. W intelekcie syntetycznym poznanie dokonujące się w sposób niewyraźny - syntetyczny i całościowy. Poznanie niewyraźne jest generowaniem rozumienia faktualnego kontaktującego się faktu. Nie znaczy to jednak że odbierane treści zmysłowe są pierwszym skutkiem wywołanym przez fakt udostępniający się. Uświadamiane to jest później. To co uświadamiane musi najpierw znaleźć się we władzach poznawczych by mogło stać się przedmiotem uświadomienia. Dlatego należy odróżnić treści poznane jeszcze nie uświadomione od tych treści, które są kolejno uświadamiane. Treści poznane ale jeszcze nie uświadamiane są poznaniem syntetycznym - niewyraźnym. Obszar poznania syntetycznego przejmuje treść i zawartość oddziałującego konkretnego faktu. Uświadomienie treści poznania syntetycznego następuje na terenie mowy - wewnętrznej w intelekcie analitycznym. Kontaktowanie charakteryzuje się zatem z jednej strony oddziaływaniem faktu i poznaniem niewyraźnym faktu informowanego. Treść poznania syntetycznego uświadamiana jest stopniowo i porządkowana najpierw na terenie mowy wewnętrznej, która może zostać zakomunikowana w kulturze w postaci mowy zewnętrznej. Poznanie analityczne dzieje się w obszarze intelektu analitycznego - jest on bowiem obszarem mowy wewnętrznej i zewnętrznej. W czasie kontaktowania dociera do władz poznawczych informacja o materialnym wyposażeniu faktu - co jest skutkiem jego własności prawdy jako zdolności udostepniania informacji o sobie. Dociera wówczas informacja od faktu realnego, aktualnego, odrębnego odznaczającego się jednością wszystkich wewnętrznych elementów składowych stanowiących jego formę. Ta realność, aktualność, odrębność i jedność są przejawami istnienia jego materii. Te treści będące wewnętrznym tworzywem faktu odebranym wraz z treściami zmysłowymi odebrał intelekt syntetyczny, który jest obszarem poznania niewyraźnego. Treścią poznania syntetycznego jest [1] skierowanie się do faktu który je wywołał, [2] rozumienie faktualne czyli niewyraźne rozumienie faktu [3] wygenerowanie mowy ciała jako skutek rozumienia faktualnego.
Pierwszym skutkiem kontaktowania z faktem jest skierowanie się człowieka do tego faktu. To skierowanie jest skutkiem rozumienia faktualnego, które jest zawartością poznania syntetycznego w intelekcie syntetycznym. Istotowe wyposażenie faktu - w jego jedności - odbiera poprzez zmysły intelekt syntetyczny na terenie PPM - w sposób niewyraźny. Informacje te nie zostały jeszcze uświadomione gdyż uzyskuje się to dopiero na terenie intelektu analitycznego w obszarze mowy wewnętrznej w LPM. Zostały one jednak przejęte przez intelekt syntetyczny który pod ich wpływem generuje rozumienie faktualne w PPM. Jest ono motywem który wpływa na władze decyzyjne i powoduje, że kierują człowieka do oddziałującego faktu. Intelekty i władze decyzyjne nie opuszczają obszaru człowieka w trakcie skierowania się do faktu materialnego. Powodują jedynie, że na przejawach materii współstanowiącej fakty - za pomocą jej zdolności wpływania na władze poznawcze (prawdy), budują się więzi ze spotkanym faktem. Są one sposobem zetknięcia z oddziałującym faktem. Te więzi to:
Współprzebywanie - pełne życzliwości - AKCEPTACJA, lub pełna ninawiści - AGRESJA
Współotwarcie na prawdę i udostępnianie prawdy o sobie - OTWARCIE
Wspóloczekiwanie dobra - NADZIEJA lub - BEZNADZIEJA

OBECNOŚĆ FAKTU
Poznanie syntetyczne jest obszarem poznania niewyraźnego, w którym człowiek nie produkuje jeszcze pojęć, lecz reaguje realnymi odniesieniami na realne działanie prawdy materialnej faktu, który z kolei za pomocą tej własności prawdy przekazuje informacje o sobie.
Więzi osobowe oparte są na atrybutach i przejawach materialnych faktów. Aktualność faktów powoduje obecność, realność łączy poprzez jej akceptację, a prawda i dobro powodują wzajemne otwarcie i oczekiwanie. Takie więzi jak poznanie powodują tylko kontaktowanie się faktów. Na wywołane przez aktualność faktu kontaktowanie człowiek reaguje uobecnieniem. Spełnia się ono w odniesieniu do wszystkich aktualnych faktów.
Gdy realistyczne poznanie zostaje zakłócone przez dominujący w kulturze idealizm - ignorujący prawdę i dobro faktów ludzkich - może dojść w wyniku zastąpienia faktologii polemologią do zamiany współprzebywania w agresję. Wówczas współoczekiwanie zostanie wypełnione baznadzieją i zastąpione współzabijaniem, a współotwarcie zamieni się w negację i walkę pełną nienawiści.

FAKTUALIZM WIEDZY
Kontaktowanie jest relacją realną - interfaktem, który owocuje poznaniem i wiedzą. W tym też poznaniem niewyraźnym czyli rozumieniem faktualnym. Kontaktowanie z faktem wyznacza faktualność wiedzy, ze wszystkimi odmianami poznania. Faktualność wiedzy jest dowiadywaniem się, że fakt jest tym czym jest. Empiria jako nabyte doświadczenie jest początkowym etapem i sprawdzianem prawdziwości poznania - jest ona warunkiem i sprawdzianem prawdziwości twierdzeń formułowanych w kontakcie z faktem udostępniającym się poprzez poznanie na wszystkich jego poziomach, ale głownie na poziomie poznania syntetycznego. Fakt przekazuje informacje o sobie drogą poprzez zmysły. Jednak człowiek nie uświadamia sobie tego podczas ujmowania faktu przez zmysły. Nie uświadamia sobie zarazem odbioru przez intelekt dostępnych mu treści. Kontaktowanie z faktem po prostu przymusza do skierowania się w stronę oddziałującego faktu i do nie mylenia go z innym faktem. Wynika z tego, że w samych doznaniach zmysłowych fakt przekazuje człowiekowi informacje o swojej formie i materii. Pierwsze więc w kolejności intelektualnego kontaktowania z faktem jest doznanie jego formy i jego obecności. W samym fakcie zawarta jest jego forma i jego aktualność i realność, skoro najpierw one wywołują oddziaływanie. Można też powiedzieć, że intelekt reaguje na formę faktu i jej aktualność i realność jako atrybuty materi faktualnej, i że to forma wraz z materią jest właściwym przedmiotem tego ujęcia.

FORMA FAKTU A POZNANIE
Forma faktu jest tym co wyznacza tożsamość faktu. Ponieważ kontaktowanie owocuje doznaniem zmysłowym i rozumieniem intelektualnym, to w poznawanej formie rozróżniamy jej strukturę elementów składowych, które wyznaczają charakter i specyfikę całego faktu. Specyfika faktu wskazuje na typ faktu tzn. na te elementy strukturalne, które pozwalają zaliczyć go do danej grupy, do osobnego gatunku, który jest abstraktem faktu w postaci pojęcia gatunkowego np. człowieka. Forma faktu identyfikowana jest tylko jako ten jeden niepowtarzalny fakt w sposób niewyraźny i konkretystyczny zarazem, bo tę cechę wnosi cecha identyczności. W ten sposób fakt jest pewną faktycznością określoną. Rozpatrywanie formy w tym czym ona jest, w jej złożonej strukturze wewnętrznej daje tylko układ zdań przedstawiających poszczególne aspekty faktu w postaci jego stopniowej konkretyzacji. Ten pełny obraz formy możliwy jest zatem do uzyskania dopiero na terenie intelektu analitycznego w sposób abstrahującej konkretyzacji aspektowej. Całościowy obraz formy uzyskujemy już w intelekcie syntetycznym jeszcze przed uświadomieniem jej sobie w mowie wewnętrznej. Jest to droga do odkrycia w fakcie jego urealniającej materii, oraz jego zewnętrznej przyczyny materii pierwszej.

MATERIA FAKTUALNA A POZNANIE.
Materia jest w fakcie jego pierwszym elementem strukturalnym powodującym jego realność, aktualność, odrębność i jedność wewnętrznego tworzywa formalnego. Materia wraz z formą stanowią fakt. Wszystko co jest odrębne, aktualne, realne i przejawia wewnętrzną jedność treści - jest materialne i dlatego istnieje. To co materialne przejawia się poprzez prawdę faktualną, która udostępnia fakt w trakcie kontaktowania. To udostępnianie jest skutkiem prawdy jako atrybutu materii faktualnej. Fakt w trakcie kontaktowania nadaje informacje całą swoją zawartością formalną. To powoduje u człowieka skierowanie się do faktu oddziałującego poprzez rozumienie faktualne wygenerowane w intelekcie syntetycznym. To skierowanie powoduje zastanie formy faktu dzięki jego atrybutom materialnym: aktualności, jedności, odrębności i realności. Materia faktu wywołuje zdumienie że to co poznawane znajduje się na zewnątrz w fakcie oddziałującym. Za pomocą intelektu analitycznego poprzez stopniową konkretyzację człowiek zaczyna porządkować te doznania i nazywać elementy zastane w oddziałującym na niego fakcie. Aktualność, jedność, odrębność i realność nie są elementami formy. Tym elementem przejawiającym te własności jest materia urealniająca ten fakt, która znajduje się tak blisko formy, że ogarnia ją swoimi atrybutami i przejawami, oraz współkomponuje się z formą w jeden fakt. Fakt który nie byłaby odrębny od innych faktów nie posiadałaby jedności wewnętrznych elementów, nie byłby aktualny i realny. Forma związana z materią współstanowi fakt. Materia która urealnia formę staje się tylko jej właściwą materią.

KOLEJNOŚĆ POZNANIA ELEMENTÓW FAKTU
W poziomie zmysłowym najpierw uświadamianym człowiek poznaje przede wszystkim własności formalne faktu. W poziomie poznania syntetycznego za pośrednictwem poznania zmysłowego doznaje najpierw przejawów materialnych takich jak aktualność, jedność, odrębność. Towarzyszą one doznawanym przez intelekt przejawom formy. Poznanie syntetyczne ujawnia głównie porządek faktualny, a nie porządek poznawania. Formy faktualne są różne i mają typowe dla siebie przejawy, rozumność, zmysłowość, wegetatywność, przestrzenność, czasowość, barwność, zapachowość. Własności materialne razem z formalnymi najpierw doznawane w poziomie poznania syntetycznego wywołują w intelekcie rozumienie faktualne jako powód skierowania się do faktu. W ten sposób prawda faktu spotkanego skłania do kontaktowania się z nim. Ten kontakt nawiązujemy przez relacje materialne, których podmiotem są własności materialne faktu. Kolejność ich uświadamiania jest następująca: aktualność, odrębność, jedność, realność, prawda, dobro, piękno. Własności te pojawiają się jednocześnie, gdyż materia przejawia się w fakcie. Jest ich siedem, gdyż forma faktu pozwala na tyle tylko sposobów przejawiania się materii. Ponieważ jest to doznawanie przejawów formy uwyraźnia się najpierw ich realność. Człowiek doznaje tej realności, a nie tworzy jej za pomocą czynności poznania. Ta realność przejawów formy ujawnia zarazem jedność, odrębność i aktualność formy faktu oddziałującego na władze poznawcze.

KONTAKT
ratchem@chem.pl